Verslag nr.5

Het onderwijs hier blijft een raadsel voor ons: de een gaat 's morgens,
de ander 's middags en dan opeens hebben ze weer vrij. Veel lessen gaan
in het Frans: dus heelveel kids snappen daar niet veel van!! Een paar
woordjes Frans kletsen met ons is al moeilijk. Af en toe helpen we ook
de groten, die middelbaar onderwijs doen. Ze krijgen Engelse teksten
mee, met vragen en opdrachten, maar ze weten niet eens waar de tekst
over gaat...!! 't Zijn ook teksten waar je je bij afvraagt: wie heeft
dit verzonnen? Heel hoog niveau! En dan maar proberen in mijn Frans
(niet optimaal) uit te leggen waar het over gaat...! Je zult hier maar
naar school moeten. Voor wie niet zo intelligent is, is het helemaal
onmogelijk om iets op te steken hier.
Madame Honorine krijgt inmiddels de mooiste klas van heel Madgaskar
(zegt ze zelf). We hebben geknutseld met de kids. Vergt enige
organisatie met zoveel peuters/kleuters, maar de kinderen zijn hier
nogal geduldig. Knutsellen hebben ze nog nooit gedaan; er gaat een
wereld voor ze open. Vol trots komen ze hun werkje naar Amber brengen,
die het meteen ophangt: 'Tsara' (betekent 'mooi').
Ook in het weeshuis wordt het steeds mooier: daar houden ze ook erg van
kleuren en knutselen (van groot tot klein).
Ze hadden ook een nieuw strijkijzer nodig dus het dorp in. Madame
Honorine zag er wel een, die wilde ze niet. Later bleek waarom ... ze
vond het een te dure uitgave: 9000 Ariary (nog geen vier euro). Dus de
volgende dag alsnog gekocht! Zo'n mooie, die bij ons in het museum
staat: waar je houtskool in stopt...!
Ook hebben we veel plastic gekocht, daar gaat een van de moeders grote
matraszakken van naaien, waar dan stro in gaat. (Deze zijn voor
gezinnen in de buurt)

Volgende week gaan de groten nog naar school. Daarna is het vakantie en
gaan we met de kids: op vakantie! Met twee bussen, een grote en een
kleine) gaan we drie dagen naar het strand, de kinderen slapen in een
school en 2 dagen naar een natuurpark (met hopelijk mooie beesten).
Amber en ik hebben besloten in een hotel te gaan slapen, net als Remi
(ca 12€ per kamer, per nacht). Die luxe permitteren wij ons dus maar...

Als we terugkomen van vakantie met de kids , gaan we met zijn tweetjes
met een auto (+chauffeur) nog een paar dagen weg: nog wat mooie plekjes
kijken. Zoals de planning nu is komen we de 2e augustus weer teug bij
de kinderen en hebben we nog een paar daagjes samen.

We voelen ons hier nog steeds 'miljonair'. Als we 'grote' uitgaven doen
geven we Madame Honorine het geld vast in de auto, dan staan wij daar
niet als de blanken met een dikke portomonaie..! Voelt namelijk genant.

Nederland lijkt vanaf hier wel lichtjaren verwijderd en we hebben het
idee dat we hier al veel langer zijn. We zouden willen dat jullie even
konden gluren hier.

We hebben Radede (de chauffeur en klusjesman) ook gevraagd waar we hem
mee zouden kunnen helpen. Dat duurde heel lang voor hij dat durfde te
zeggen, we hebben Remi maar ingeschakeld. En zijn grote wens: de
mogelijkheid om stenen van klei te kunnen laten bakken. Hij wil zijn
minihuisje wat uitbreiden (voor alle familie die er nu woont). Wij
vroegen wat dat kost, van hij te duur. Even doorvragen dus: Voor €40
kan hij 10.000 stenen bakken. Met ons gezicht in de plooi, (wat is nu
40€ voor ons niet waar?) hebben we gezegd dat hij het geld krijgt als
wij weggaan (hij heeft het pas eind augustus nodig). Weer iemand blij!
Lieve mensen, snap je hoe blij wij zijn met al jullie en al onze
"centjes".

Liesbeth's telefoon heeft het begeven. Mocht je smsjes willen sturen,
dan graag naar Amber's nummer. Zij heeft een kaartje van hier. 00261 33
2938677

We pinnen momenteel elke dag, want we moeten veel geld hebben voor de
vakantie, en we kunnen maar 400.000 Ariary pinnen per dag, dat is 160€.
Vooral de bussen en de diesel zijn duur (zeker in de verhouding met de
andere uitgaven die we doen.

Ons meegebrachte speelgoed delen we bij beetjes uit, steeds weer een
verassing. Nu zijn we druk aan het elastieken....

Dit was het eerst weer vanuit het winterse Madagaskar.